Natuurlijk, ook hier is in de plaats van de oude grupstal op de deel achter de oorspronkelijke boerderij een loopstal gebouwd. Maar wie de deur daarvan openschuift wordt niet verblind door glimmend roestvrij staal. En Henk en Gerrit Weenk ogen ook niet echt als de dynamische jonge agrarisch ondernemer die voorlichtingsfilmpjes laten zien. Maar vergis je niet! Op deze 'olde boerderieje' staat toevallig wel de allermooiste MRIJ-koe van Nederland op stal. En die is gefokt door vader Henk en zoon Gerrit Weenk. Elk jaar wijst studievereniging MRIJ-Oost een koe van een van de leden aan als mooiste koe van het jaar. In 2009 viel die eer te beurt aan de achtjarige Bertha van Henk en Gerrit Weenk. Tot hun verrassing? Nou ja, een beetje wel. En toch ook weer niet. De uitverkiezing gebeurt namelijk 'op afstand'. Dat wil zeggen op basis van gegevens betreffende productie en exterieur die digitaal beschikbaar zijn. "Maar als de jury Bertha in werkelijkheid ziet, weet ik zeker dat ze onder de indruk zijn", zegt Henk Weenk. "Het is werkelijk een prachtige koe."

Bij Weenk hebben altijd MRIJ-koeien op stal gestaan. "Toen ik kind was wist ik zelfs niet dat er ook nog andere bestonden", zegt de in 1927 geboren senior. "Hier in de streek waren sowieso alleen maar roodbonten. En niemand die er over dacht om daar andere rassen mee te kruisen. Dat kon ook helemaal niet. De KI bestond nog niet, dus je moest met de koe naar de 'bolle' toe. Alleen de stieren op loopafstand kwamen dus in aanmerking. En die waren allemaal MRIJ."

Ook toen zoon Gerrit in het bedrijf ging meewerken stonden er alleen nog MRIJ-koeien op stal. En misschien was dat wel zo gebleven als Henk echt zijn zin had kunnen doordrijven. "In de jaren tachtig was er bijna geen vraag meer naar MRIJ-koeien. Elke boer wilde Amerikanen. We moesten dus vanzelf wel mee." Ook nu staan er nog wel enkele Holstein Frisians bij de Weenks op stal. Maar de echte liefde van beiden gaat toch uit naar het oude ras. "Wist je dat een MRIJ wel drie keer zo vaak kan afkalveren dan een Holsteiner? Bovendien zijn ze veel sterker, vooral in de poten. Ze zijn dus ook veel minder snel versleten. En tegen de tijd dat ze dan voor de dood weggaan (naar het slachthuis - JB) brengen ze ook nog eens meer op."

Bron: De Stentor, Jan Buter